maandag 8 december 2008

Hi,
gisteren, zag ik twee mensen werkelijk als organische robots en hoorde deze praten. Griezelig. Het waren familieleden van me. Het is dus echt waar. Dat is wat we denken te zijn en wat we hebben toegestaan en geaccepteerd te zijn.
Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd te hebben, een organische robot te zijn. Voelend, denkend en pratend. Fully functional. In plaats van me te realiseren dat ik van leven ben, één met alles en gelijk ermee. Functionerend als een exponent van leven. Ademend, levend.

maandag 1 december 2008


Hi,
is het normaal dat de natuur opzij gezet moet worden als een mens ergens wil leven?
Is het normaal om de aarde weg te stoppen onder asfalt, beton?
De aarde was van de natuur, het planten en dierenrijk, de wind de regen, water, warmte, en wat zijn wij hier allemaal aan het doen, alsof het allemaal van ons is? Wat verbeelden wij ons allemaal nodig te hebben? Wat vinden wij allemaal wel niet Belangrijk? Om te hebben en te doen?
Iedereen is corrupt, jij en ik. Omdat we toestaan en accepteren dat dit bestaat, en er aan deelnemen.
Daarom, vergeef jezelf zoals ik mezelf vergeef, al die dingen in de wereld waarvan we dondersgoed weten dat 't niet deugt, maar die we stilzwijgend hebben toegestaan en geaccepteerd.
Bijvoorbeeld:
Ik vergeef mezelf te hebben toegestaan en geaccepteerd dat als een mens ergens wil wonen het leven als planten en dieren opzij gezet moet worden.
En zeg: stop! het is al veel te ver gekomen! Er zijn al zoveel gelegenheden om het anders te doen voorbij laten gaan! Fullstop!
Ik stop met denken omdat denken ongelijkheid voortbrengt en onenigheid. Ik vergeef mij elke gedachte en elke emotie en elk gevoel, stuk voor stuk, omdat ik zie dat de verdwazing van de mens daaruit bestaat.
Het is een eenheid, wij, de dieren, de planten en bomen, de elementen, alles. Hoe zouden we iets kunnen doen wat ook maar iets schaadt in de eenheid? Dan zou het geen eenheid zijn. Daarom moet deze wereld wel eindigen, omdat deze wereld geen uitdrukking is geworden van eenheid maar van verdeeldheid.
Gelijkheid tevens, omdat er niets weggelaten kan worden uit eenheid. Daarom is niets belangrijker dan iets anders.
Laat ieder zich de eenheid en gelijkheid realiseren die we in werkelijkheid zijn, die niet van deze wereld is. Maar innerlijk gevonden kan worden, voorbij gedachten, emoties en gevoelens. Of beter: dichterbij dan deze drie, we zijn het zelf.

Dank je.